(تصویر) کشف “خون آشام” 330 میلیون ساله!


فرارو- باستان شناسان اخیراً در مونتانا، ایالات متحده، فسیلی استثنایی کشف کرده اند که ممکن است اولین اجداد شناخته شده ماهی مرکب خون آشام و اختاپوس را به ما بدهد. فسیل‌های سرپایان با قدمت 330 میلیون سال که متعلق به خانواده اصطلاحی خون‌آشام‌ها یا اختاپوس‌ها هستند، قدمت این گروه را به حدود 82 میلیون سال می‌رسانند.

به گزارش فرارو، این کشف جدید باور باستان شناسان قبلی را زیر سوال می برد که اختاپوس ها از اجدادی هستند که در دوره تریاس می زیسته است. جالب اینجاست که این خون آشام باستانی نه هشت بلکه 10 دست دارد که نشان می دهد در آن زمان این حیوانات از دو شاخک خود به عنوان دست استفاده می کردند.

کریستوفر والن، دیرینه شناس در موزه تاریخ طبیعی آمریکا (AMNH) و دانشگاه ییل می گوید: «این اولین و تنها خون آشام شناخته شده است که 10 بازوی کاربردی دارد. اخیراً یک هیولا به افتخار جوزف بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، که طرح‌هایی را برای مبارزه با تغییرات آب‌وهوایی و تحقیقات مشابه در مراسم تحلیف آن آغاز کرد، رونمایی شد. سیلیپسیموپودها بیدنی نامگذاری شد. با این حال، به نظر می رسد دانشمندان ترجیح می دهند که این موجود باستانی را “یک خون آشام قدیمی با دست های زیاد” بنامند.

درک ما از تاریخچه تکاملی پاهای خون آشام هنوز در بهترین حالت مبهم است. خون‌آشام‌ها و ماهی مرکب که به‌خاطر خون قرمز و شنل‌هایشان شناخته می‌شوند، موجوداتی نرم و بدون استخوان هستند که تنها یک پوسته داخلی کیتین دارند. بنابراین، چنین بافت هایی اغلب به اندازه دندان ها و استخوان ها برای قرن ها ایمن نیستند. با این حال، برخی از ساختارهای فسیلی استثنایی، معروف به Lagerstättes، گاهی اوقات بافت های نرم را ذخیره می کنند.

در اینجا بود که ولن و همکارش نیل لندمن، دیرینه شناس در موزه AMNH، یک سیلیپسیموپود را در فسیل مونتسرات لاگرست کشف کردند. این تصویر کوچک از بدن نرمی که صدها میلیون سال دست نخورده باقی مانده است نشان می دهد که تاریخ تکامل حیوانات مدرن پیچیده و جذاب بوده است. ولن می‌گوید: «نتایج ما نشان می‌دهد که اولین خون‌آشام‌ها، حداقل از نظر ظاهری، شبیه ماهی‌های مرکب امروزی بودند.» فسیل شدن Syllipsimopodi bideni همچنین استدلال های غالب در مورد منشاء خون آشام ها را به چالش می کشد و مدل جدیدی را برای تکامل بی مهرگان با پوسته داخلی پیشنهاد می کند.

قبلاً نکاتی وجود داشته است که احتمالاً جنس خون‌آشام قدیمی‌تر از قدیمی‌ترین نمونه موجود موجود است که قدمت آن به حدود 240 میلیون سال پیش می‌رسد. اما اکنون ساعت مولکولی سلسله – سرعت جهش مولکول‌های زیستی به DNA که می‌توان از آن برای تعیین تاریخ تکامل موجودات زنده استفاده کرد – نشان می‌دهد که خون‌آشام‌ها بین 350 تا 330 میلیون سال پیش به وجود آمده‌اند. کشف والن و لندمن این تخمین ها را تایید می کند و می افزاید که سیلیپسیموپود 10 دستی اولین جد مشترک خون آشام های خونی متفاوت شناخته شده این گروه است.

این 10 دست با مکنده هایشان نشان می دهد که این جد مشترک ماهی مرکب قطعا با 10 دست تکامل یافته است. والن توضیح می دهد: «تعداد دست ها یکی از ویژگی های تعیین کننده ای است که 10 ماهی مرکب (دکابراکیا) را از اختاپوس و 8 ماهی مرکب خون آشام (Vampyropoda) متمایز می کند. ما مدتهاست می دانیم که اختاپوس ها با برداشتن دو رشته ماهی مرکب خون آشام هشت دست به دست می آورند، اما این رشته ها به همان شکل باقی می مانند. با این حال، تمام خون‌آشام‌های فسیلی که تاکنون با زائده‌هایی پیدا شده‌اند، تنها هشت دست دارند، بنابراین این بقایای فسیلی احتمالاً اولین مدرکی است که نشان می‌دهد تمام اجداد همه اجدادشان 10 دست داشته‌اند.

بر اساس داده‌های این فسیل شگفت‌انگیز، محققان توانستند تعیین کنند که دو بازوی سیلیپسیموپود بلندتر از دیگری است. آنها ممکن است برای گرفتن طعمه مورد استفاده قرار گرفته باشند، و نمونه های کوتاهتر می توانند برای مهار و در نهایت کشتن استفاده شوند. مانند ماهی مرکب مدرن، بدن این حیوان اژدری شکل بود و باله هایی داشت که به اندازه کافی بزرگ به نظر می رسیدند تا به شنا کردن و تثبیت ماهی سیلیپس در آب کمک کنند. یکی دیگر از شباهت های تشریحی به ماهی مرکب (و همچنین ماهی مرکب خون آشام)، فسیل های Syllipsimopodi، شواهدی از ساختار پوسته داخلی به نام گلایول را نشان داده است. اختاپوس ها چنین ساختاری ندارند و فقط از سازه های میله ای شکلی به نام استیلتو استفاده می کنند.

این ویژگی‌ها به محققان کمک کرده است تا تعیین کنند سیلیپس‌پای در کجای اکوسیستم قرار دارد. لندمن می گوید: «سیلیپسیموپودها ممکن است جایی را پر کرده باشند که بیشتر شبیه ماهی های پیچیده به نظر می رسد. شکارچی آب سطح متوسط. بعید است که این موجود باستانی از دستان پر از مکنده خود برای بیرون راندن آمونوئیدهای کوچک از پوسته خود استفاده کرده باشد یا برای شکار مرغ مگس خوار، دوکفه ای یا سایر نرم تنان به ساحل رفته باشد. نتایج این مطالعه در مجله ارتباطات طبیعی این منتشر شده است.

منبع: Sciencealert

ترجمه: مصطفی جرفی فرارو


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم